Stoppen met de website over nystagmus

Helaas deel ik hierbij mee dat ik na bijna twaalf jaar een website over nystagmus te hebben beheerd, deze website ga opheffen. De kosten om de website te hosten, lopen alleen maar op en mijn inkomsten zijn erg minimaal, zeg maar gerust niks.
Omdat ik dat niet langer wil en de website ook niet veel meer wordt geraadpleegd, heb ik besloten dat deel van Nystagmus in beweging op te heffen. De facebookpagina zal voorlopig wel blijven bestaan, maar misschien uiteindelijk ook verdwijnen.
Tegen de mensen die oprecht belangstelling hebben getoond en mij ook hebben gesteund zeg ik: bedankt en misschien tot ziens.
En als laatste:
Je kunt je naam en emailadres aan mij doorgeven via het contactformulier o.v.v. ik wil op de lijst, of stuur een email. Dan zet ik je op een lijst van geïnteresseerden.
Als er dan nog iets te melden is over nystagmus, kan ik je bereiken. Het kan nog tot eind december, dan is de website offline.

Een rondje psychologie

Omgaan met dingen die je niet kunt en wel graag zou willen als je nystagmus hebt, vergt moed en acceptatie. Dat is niet altijd makkelijk. Ook ik heb daar mee te maken gehad en nog steeds mee te maken. Het is niet leuk om aan de kantlijn te staan, letterlijk en figuurlijk. Op school werd ik steevast als laatste gekozen bij de gymles als we een balsport gingen doen. Ik kon er niets van, alle ballen gingen meestal langs me heen als ik ze probeerde te vangen. En kinderen zijn hard voor elkaar.
Ook toen ik ouder werd, moest ik soms verstek laten gaan. Nee, ik kan niet mee surfen, heb geen evenwicht. Nee sorry, ik kan niet meedoen aan de buurtcompetitie basketbal, ik zie geen diepte en vang dus geen bal. Tennissen dan? Nee, ook niet. Maar je kunt toch wel autorijden? Nee, ook niet, heb het wel geprobeerd met lessen, maar het zou nooit echt veilig zijn en het zou me een godsvermogen gaan kosten. En ook dan zijn mensen hard voor elkaar. Zeg je te vaak nee ergens tegen omdat je niet kunt, dan word je op een gegeven moment niet eens meer gevraagd, ook niet voor andere dingen die je wel zou kunnen. Dat is slikken. En dat vind ik nog steeds moeilijk om mee om te gaan.
Laten we vooral niet zomaar over mensen oordelen. Als je niet goed kunt zien, ben je niet gek. Je kunt iets niet. Hoe erg is dat eigenlijk? Maar er zijn zoveel dingen die nog wel kunnen. Zolang er nog voldoende alternatieven zijn en iedereen daar een beetje rekening mee wil houden, is er weinig aan de hand. Maar dat is het probleem met de huidige maatschappij: er zijn nog maar weinig mensen die echt interesse in een ander lijken te hebben en zich in de achtergrond van iemand willen verdiepen.

Het einde van Nystagmus in beweging?

Nystagmus in beweging bestaat bijna 12 jaar. Begin 2015 was de website online en wat later begon ik met de berichten op de Facebookpagina. Na een aarzelend begin en een handjevol volgers, begonnen er steeds meer mensen met nystagmus de website en de facebookpagina te vinden.
Tegenwoordig merk ik dat de belangstelling terugloopt. Er komen geen nieuwe volgers op Facebook bij, het loopt eerder wat terug. Op zich is dat niet het probleem, de wereld verandert voortdurend.
Ik vind het wel een probleem dat er nauwelijks meer op de website wordt gekeken. Dit is de reden dat ik daar niet veel informatie meer op zet.
Misschien is het tijd om ermee te stoppen en is er geen behoefte meer aan een website met informatie over nystagmus. Ik ben hier nog met mezelf in beraad. Maar de kans is groot dat eind dit jaar de website niet meer online is.

Sociale contacten

Omgaan met anderen, contacten leggen. Voor de meeste mensen gaat dat redelijk vanzelf. Daarbij speelt oogcontact best een grote rol. Hoe doen mensen met nystagmus dit? Ik vind het soms best lastig moet ik bekennen. Lang iemand aankijken lukt me eigenlijk niet eens. Mijn ogen gaan dan echt stevig trillen. Zo nu en dan moet ik gewoon echt even “wegkijken”.
Het helpt wel mee als ik weet met wie ik in contact ben. Is het een bekende die weet dat ik nystagmus heb, dan gaat het wat makkelijker en voel ik me meer op mijn gemak. Is het een onbekende, dan voel ik me wat ongemakkelijker. Schamen doe ik me zeker niet meer. Het is immers niet iets waar ik zelf voor heb gekozen.
In de contacten met anderen speelt je eigen houding hoe je tegenover het hebben van nystagmus staat, zeker een rol. Heb je het geaccepteerd, of voel je dat je je er voor moet verontschuldigen? Dat is allemaal niet nodig. Heeft iemand vooroordelen? Of heb je weer eens een kwetsende opmerking gekregen omdat je iemand “weer niet hebt gezien want je groette me niet eens”? Naast je neer leggen. Je kunt het gedrag van anderen namelijk niet veranderen. Wel dat van jezelf.

Een technologische samenleving

Onze moderne samenleving begint steeds meer op een technologische samenleving te lijken. Sommige mensen vinden dat geweldig en zien allemaal voordelen, weer anderen vinden het gevaarlijk en wijzen op de nadelen voor ons mensen. En laten we eerlijk zijn: aan alle voordelen zitten net zo veel nadelen, het is maar met welke bril je ernaar kijkt.
Persoonlijk vind ik al die technologie niet zo belangrijk. Ik gebruik wat ik kan gebruiken en zeker met nystagmus is het soms handig, maar als ik het voordeel er niet van inzie, dan gebruik ik het niet. Ik denk wel dat er wat waarschuwingen op zijn plek zijn. Want hoever gaan we daar dan in. Wil je dat alles door technische oplossingen gedaan gaat worden, of moet er ook nog een menselijke maat in zijn. Het is allemaal hartstikke handig en makkelijk, maar het blijven algoritmes. En algoritmes kunnen niet afwijkende beslissingen nemen en zien al helemaal geen nuances of hebben gevoel voor een situatie.
Dus, met technologie is niets mis, mits we het op een verstandige manier gebruiken. Want persoonlijk zou ik niet in een samenleving willen leven waarin algoritmes al mijn beslissingen bepalen. Ik leef liever in een samenleving waar misschien wel fouten gebeuren, maar het zijn wel menselijke fouten en geen kille technologie.

Haast

Iedereen lijkt tegenwoordig haast te hebben. In het verkeer. Op het werk. Zelfs in gesprekken. “Ik moet weer door, want ja, druk, druk, druk, hè?”. Is er iemand die zich wel eens afvraagt WAAROM we het zo druk hebben? Waarschijnlijk krijg je dan een antwoord als: ja, ik heb zoveel dingen die ik moet doen, daar kan ik niets aan doen. Maar is dat wel zo? Hoeveel is eigen keuze en hoeveel móet je ook echt in het leven? Volgens mij is daar toch wel enige ruimte in te vinden.
Het moderne leven is in veel opzichten veel praktischer en comfortabeler geworden dan het leven van onze ouders of grootouders. Maar daar tegenover staat dat we ook drukker en gestrester zijn geworden. En soms vraag ik mij wel eens af, of het het allemaal wel waard is.
Want als ik me met mijn zichtbeperking in het verkeer begeef, moet ik echt opletten dat ik geen botsing of aanrijding krijg. En vaak is dat dan niet eens door mij veroorzaakt, want ik anticipeer nogal. Maar ik zie veel mensen die de gekste dingen doen in het verkeer.
Als ik dan weer terug ben, moet ik er meestal zelfs even van bijkomen, zo moe ben ik ervan. Haastige spoed is zelden goed, luidt een spreekwoord. En daar kan ik het hartgrondig mee eens zijn.

Alweer over vermoeidheid

Een paar weken geleden was de nystagmus bijeenkomst in Zwolle. Ondanks dat we met een klein groepje waren, waren de gesprekken interessant en leerzaam. En jawel, na een tijdje kwamen we alweer op het onderwerp vermoeidheid. Elke keer weer blijkt dit een ontzettend belangrijk item te zijn voor ons.
Bij mij heeft het lang geduurd voor ik de link legde tussen mijn vermoeidheid en nystagmus. Ik stond er eigenlijk nooit bij stil en zocht de oorzaak in heel andere dingen. Maar het is inmiddels wel duidelijk: bij nystagmus hoort ook heel vaak vermoeidheid. En er zit ook wel enige logica in. Het kost ons allemaal meer tijd en moeite om dingen goed te zien dan bij veel andere mensen.
Hoe gaan we er mee om, dat is daarna ook altijd een vraag. Het blijkt dat iedereen daar zijn of haar eigen strategieën voor heeft gevonden. Tijdens de bijeenkomst bleek ook maar weer dat die niet eens zo uniek zijn! Goed voorbereid op pad bij afspraken, op google maps kijken hoe de omgeving eruit ziet, dit zijn zomaar wat dingen die genoemd werden.
En ik heb daar ook wel bewondering voor. We laten ons kennelijk niet zomaar uit het veld slaan. Misschien moet dat ook maar eens gezegd worden. Het is soms lastig, die nystagmus van ons, maar met vallen en opstaan, worden we steeds creatiever en handiger om er mee om te gaan. En dat mag best eens gewaardeerd worden.

Spinnenwebben

Leven met een beperking in het algemeen is niet altijd makkelijk. Ook niet in een land als Nederland. Wat ik merk in het dagelijks leven is dat veel mensen best wel begrip hebben voor het feit dat een medemens niet aan alles mee kan doen. Daarbij zie ik dat deze mensen denken dat als je daar dan alles aan doet, bijvoorbeeld een bril dragen, dat je dan net zo als zijzelf kunt meedoen aan de maatschappij en ook op hetzelfde niveau. Dus, als je een beperking hebt, dat is jammer en begrijpelijk, maar als je zorgt voor de nodige aanpassingen of andere oplossingen, dan kun je gewoon meedoen. Maar weinigen beseffen dat dat niet altijd opgaat. Voorbeeld: ik draag een bril. De nystagmus gaat er niet van weg en alles perfect zien is er ook niet bij. Het zien wordt alleen wat makkelijker en minder vermoeiend. Leg dat maar eens aan een gemiddeld iemand uit. Er wordt kennelijk vanuit gegaan dat er een soort van norm is waar we aan moeten voldoen. Lukt dat niet, dan moet je proberen die op de één of andere manier wel te halen en er aan te voldoen. Ik heb dat nooit begrepen. Ik kan nog steeds prima meedoen aan de maatschappij, maar dan wel in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier. De uitkomst is meestal hetzelfde, de weg ernaartoe verschilt alleen. En juist op dit gebied, het meedoen op onze eigen manier, daar valt nog heel wat te verbeteren.

Wonderen verrichten

Al zo lang ik nystagmus heb, is er geen echte oplossing gekomen voor nystagmus. En die komt er voorlopig ook niet, helaas. Onderzoeken duren lang, kosten geld en dan nog, wat is het resultaat? Zijn er al echt baanbrekende uitkomsten geweest? Meestal heeft het vermoedens bevestigd, of moet het “daar of daar” in gezocht worden. Maar serieus, is er al iets uitgevonden wat ons leven echt vooruit zou helpen? Een bril bijvoorbeeld die het trillen op kan heffen? Een implantaat die hetzelfde kan doen? Een duidelijk aanwijsbare oorzaak zodat de nystagmus kan worden opgeheven? Nee, nog niet toch? Is een oplossing sowieso mogelijk? Volgens mij wel. Maar ja, dat kost dus tijd, zeggen ze. En geld. Eerlijk gezegd weet ik niet precies meer wat ik kan verwachten. Ik begrijp wel dat mensen soms ook van mij oplossingen verwachten. Die heb ik niet, want die zijn er dus nu ook niet. Wat ik wel kan, is over mijn eigen ervaringen schrijven, tips en trucs aanreiken, aangeven waar knelpunten zitten en waarom, zodat we allemaal meer inzicht in onze eigen beperking krijgen. Maar wonderen? Nee, die kan ik helaas niet leveren.

Verbeteringen

De beste stuurlui staan aan wal, luidt een spreekwoord. Waarbij waarschijnlijk wordt bedoeld: degenen die aan de kant staan en niet zelf in een situatie verkeren, weten het altijd beter. En eigenlijk denk ik ook steeds vaker over mensen die geen nystagmus hebben: jullie weten kennelijk beter dan ik hoe ik met nystagmus moet leven. Goedbedoelde adviezen over hoe ik het allemaal het beste kan aanpakken, wat ik moet doen of juist niet doen. Ik denk dat iedereen met nystagmus wel begrijpt wat ik bedoel. Maar geen van die mensen heeft zelf een zichtbeperking, laat staan nystagmus. Misschien zou het helpen als deze mensen zich meer verdiepen in het leven van iemand met nystagmus. Hoe gaan wij met dingen om die voor iemand die goed ziet, zo vanzelfsprekend zijn? Hoe redden wij ons in situaties waarin de meeste mensen niet eens door hebben dat die problemen kan geven? Misschien leidt dit dan tot het inzicht dat het leven niet voor iedereen hetzelfde is. Dat er mensen zijn die heus hun best doen, maar dat het niet altijd allemaal lukt. Wat mij betreft zou dat echt een verbetering en een stap in de goede richting zijn.